Categorie: Wedstrijdverslagen

Auteur: Marijn

Beste voetbalvrinden en –vrindinnen,

 

Het is jullie, als trouwe lezers, misschien al wel opgevallen dat Jeka 4 nogal spaarzaam omgaat met het boeken van overwinningen dit seizoen en dat we daardoor de laatste plek vrij stevig in handen hebben genomen. Degradatie is dus niet ver weg meer. Een korte uitleg van Akinci hierover leverde het volgende op:  het doek zou vandaag al kunnen vallen wanneer de nummer 10 van de ranglijst SBC punten zou pakken en Jeka 4 zou verliezen en Jeka 5 in het verdere verloop de nacompetitie niet zou kunnen winnen, of eventueel wel kunnen winnen en dan ook gewoon een afdeling hoger gaan spelen, of eventueel toch weer niet hoger gaan spelen waarbij er voldoende afdelingen zijn, of wellicht dan toch weer net andersom, en in al die situaties, en ook nog wel een aantal meer, zou Jeka 4 volgend jaar een trapje lager gaan spelen, of zoiets.

Afijn, dan de wedstrijd tegen Wilhelmina.  Jullie verslaggever was niet aanwezig bij de bespreking, maar als mijn tactisch inzicht en mijn geheugen mij niet in de steek hebben gelaten, zou ik denken dat de opstelling als volgt was: Mulie in de goal, Janse en Nuijten op de rechterflank, Buszkiewiks (net 33 geworden) en Van den Berg op de linkerflank, en in de as Van Dorsselaer, Schoenmakers, Liebregts, en Wennekes, met De Brouwer en Greve als spitsen.

De eerste helft kabbelde rustig voort zonder al te veel noemenswaardige momenten voor beide goalen. Totdat de bal achter de omheining van het doel van Mulie was beland. Een nietsvermoedende voorbijganger die rustig zijn hondje tussen de schapen aan het uitlaten was, was toevallig in de buurt en werd aangespoord om een poging te wagen om die bal maar weer terug over het hek te schoppen. Een schitterend tafereel volgde: die man die nogal ongecontroleerd die bal meerdere keren omhoog poeierde, 22 man die iedere poging begeleidden met een oehhh, ahhhh, als het weer eens niet lukte, en Van Eck die, als door een adder gebeten, vanuit de dug-out opveerde om de beste man op een uitbrander te trakteren, omdat hij het tempo uit de wedstrijd haalde.

Het gaat misschien iets te ver om deze man de schuld van de nederlaag in de schoenen te schuiven, maar achteraf lag hier wel zo ongeveer het breekpunt: binnen een paar minuten stond het zomaar ineens 0-3. Een corner die niet lekker verwerkt werd, een afgeslagen bal die verkeerd viel, en een aardige pegel in de bovenhoek (waar, eerlijk is eerlijk, Mulie ook wat apathisch op reageerde) lagen hieraan ten grondslag.

In de tweede helft werd Thijssen in de spits geposteerd in een poging om het tij te doen keren. Thijssen, die dit seizoen begon in de achterste linie, vervolgens doorschoof naar het middenveld, en nu dan in de spits is beland, steekt daarmee (maar ook weer niet alleen daarmee) Van Rijthoven naar de kroon waar het gaat om de titel hoer van het elftal. Ondertussen liep Wilhelmina rustig uit naar 0-5 en vanaf dat moment kwamen we beter in de wedstrijd, werd er lekker gevoetbald en konden we ook wat terugdoen. Het was inderdaad Thijssen die zijn tegenstander op fraaie wijze op de achterlijn passeerde om de bal vervolgens keurig af te leggen op Greve die de spreekwoordelijke eretreffer maakte. Daarna werd het ook nog 1-6 waarbij Mulie letterlijk omver gekegeld werd.

Al met al een nederlaag waar niet zo heel veel op af te dingen viel, ware het niet voor die man die door zijn onhandigheid de concentratie brak en daarmee toch eigenlijk wel als hoofdverantwoordelijke moet worden gezien voor het verdere verloop van de wedstrijd en dus de nederlaag.

Volgende week BVV-uit, dan beginnen we gewoon weer met nul nul, nieuwe ronde nieuwe kansen.