Categorie: Wedstrijdverslagen

Auteur: EdgarKuijpers

Een bizarre slotwedstrijd die naadloos past in een turbulent voetbalseizoen

Daar istie dan. Het allerlaatste wedstrijdverslag van het voetbalseizoen 2009-2010. Een veelbewogen seizoen mogen we wel zeggen. Uiteindelijk sluiten we de ranglijst precies af op dezelfde plaats als vorig jaar, maar toch met een heel ander gevoel. Waar we vorig jaar een half jaar serieus meededen in de titelstrijd en uiteindelijk in de laatste speelronde nog zelfs van het ereschavot kukelden en belandden op een schrale vierde plaats, klommen we dit seizoen nog op naar een vierde plaats in de eindrangschikking. Een plaats die gezien de sterkte in deze competitie gewoonweg erg tegenvalt, maar waar wel logische verklaringen voor zijn aan te voeren. Ik zal daar later in mijn verslag nog op terugkomen. Eerst mijn bevindingen in onze slotwedstrijd tegen TSC 10 maar eens uit mijn digitale pen schudden.

Afwezig op deze laatste wedstrijddag waren: Floris en Cris (het nieuwe koppeltje bij het vijftiende), Edwin (vakantie in Spanje), Richard (geblesseerd) en beide leiders Ton en Jurgen, waardoor de wedstrijdverslaggever tot ad-interim leider werd gebombardeerd. Siebe is het hele jaar geblesseerd geweest, maar was vandaag wel aanwezig om ons aan te komen moedigen. Ook de geblesseerde Peter wilde de tweede helft nog supporteren, maar hij zag geen tegenstander meer op het kunstgrasveld, waarover later meer. Het kunstgrasveld zult u zeggen. Het vijftiende was toch beloofd om de laatste wedstrijd op het hoofdveld af te mogen werken? Helaas werd bepaald dat de strijd om directe degradatie uit de reserve eerste klasse 101 van Unitas ' 30 2 tegen Oosterhout 2 op neutraal terrein, in concreto het JEKA-terrein, afgewerkt diende te worden. Een tegenvaller voor het vijftiende, een meevaller voor de JEKA-kantine, want vooral de mannen van het gezellige Oosterhoutse tweede voetbalteam bleven nog lekker lang pinten drinken in onze kantine. Het vijftiende restte dus niets anders dan het "andere hoofdveld", veld 7, het hoofdkunstgrasveld dus. Deze competitie hebben wij maar liefst 70% van onze competitiewedstrijden afgewerkt op kunstgras. Een schandalig hoog percentage en ik hoop dat we dit volgend seizoen kunnen beperken tot maximaal 30%.

Vanwege de vele afwezigen hielden we precies elf man over. Gelukkig kregen we versterking van de grootste supporter van het vijftiende en ex-teamgenoot Rob, Robbert (broer van Stijn) en Joris (broer van Quinten en Thijs). Toen het elftal van TSC 10 ten tonele verscheen werd me al meteen gevraagd of we de wedstrijd niet op papier af konden doen. Het team was niet bepaald in hun sterkste bezetting. Ik gaf aan dat wij nog wel een lekker partijtje wilden voetballen en dat de mannen toch niet voor niets vanuit Oosterhout naar Breda waren gekomen. Na deze mededeling traden de mannen van het tiende van TSC met frisse tegenzin aan op het kunstgrasveld. Deze tegenzin werd alleen nog maar aangewakkerd toen Mitchel binnen een seconde of dertig de 1-0 aantekende. Daar zou het niet bij blijven. Mitchel tekende binnen een mum van tijd van tijd zijn, inmiddels vertrouwde, hattrick aan en al onze aanvallen sneden als een mes door de warme boter.  TSC beschikte over twee goede spelers en één van die twee spelers wist een hoog opstuitende bal (zo een die je op een grasveld niet zou zien) over keeper Jeroen heen te tillen en de stand op 4-1 te zetten. Het vijftiende bleef echter aan de lopende band scoren en ook aan de lopende band wisselen. Ik wil iedereen complimenteren over ons vlekkeloze wisselbeleid van vandaag. Gelukkig maar dat er veel werd gewisseld, wat achteraf gezien zeer goed zou uitkomen. Aanvoerder Thijs ging eruit voor Stephan, die in zijn allerlaatste wedstrijd, tegen zijn oude jeugdliefde, voor de eerste keer in zijn carrière aanvoerdertje mocht spelen. Alles werd in het werk gesteld om "Stefke" nog in ieder geval éénmaal te laten scoren en dat lukte ook! Met een verschroeiend hard schot in de kruising maakte hij doelpunt nummer zoveel. Het mooiste doelpunt was echter voorbehouden aan een TSC'er. De eerdere doelpuntenmaker bij TSC kreeg het nog een keer op zijn heupen. Een hoge voorzet werd prachtig genomen met een volley in de lucht en met een mooie boog over Jeroen in de kruising gedeponeerd. Het vijftiende werd hier echter niet koud of warm van en bleef maar scoren. Ook Paul wist in de laatste competitiewedstrijd van dit seizoen nog effkes snel zijn eerste doelpunt van deze voetbaljaargang binnen te schieten. De reserves van Moerse Boys, op het aanpalende veld 6, keken hun ogen uit en vroegen verbaasd hoeveel het wel niet stond, zoveel doelpunten kregen ze te zien. De eerste helft stond de teller maar liefst op 14-2! Een ruststand die de wedstrijdverslaggever, die toch al heel wat jaartjes meegaat in de voetballerij, nog nooit in zijn leven heeft meegemaakt!

In de rust werd er druk gespeculeerd over het halen van de dertig doelpunten, maar de leider van TSC 10 kwam deze dagdroom wreed verstoren door aan te geven dat een aantal van hun spelers nog steeds aan de beademing lagen en dat deze alleen nog maar opgeknapt konden worden via een infuus vol met bier. We probeerden de mannen nog over te halen tot het spelen  van een tweede helft, maar helaas gaven ze geen sjoege. Zo was dit alweer de derde wedstrijd in deze competitie die we niet uit hebben gevoetbald (waarvan de tweede keer tegen dit tiende van TSC). We konden op het wedstrijdformulier de stand naar gelieven invullen, maar na overleg met scheids John besloot ik het maar bij een 14-2 te laten. Met deze uitslag zouden we toch wel het meest scorende team in de competitie worden. Met een voorsprong van maar liefst 20 doelpunten op de nummer 2 van meest gemaakte doelpunten voor, TSC 10, en een voorsprong van zelfs 32 doelpunten op de kampioen. Sowieso waren we de laatste 3 wedstrijden lekker op schot door maar liefst 31 keer te doelpunten (een derde deel van ons totale doelpuntentotaal!). Ik mocht het nog wel hebben over gammele verdedigingen, maar zelfs zoveel doelpunten had ik niet kunnen bevroeden. In totaal komen we hiermee op 92 doelpunten voor, wat zelfs 11 doelpunten meer zijn dan in het jaar waarop we het kampioenschap op doelsaldo verloren.

Door deze monsterscore in één helft zijn we zelfs het team met het beste doelsaldo (+38) geworden in deze competitie, maar daar win je helaas geen prijs mee, daar kan een clubje uit Amsterdam over meepraten. Door het verrassende verlies van Boeimeer 8 tegen DVVC 5, werd ons nog een vierde plaats als eindklassering in de schoot geworpen.

Peter kwam nog verbaasd aanzetten waarom we niet een wedstrijd aan het spelen waren en hij ons al aan de bar aantrof (samen met wat speler van TSC die hun vochtverlies aan het aanvullen waren).

Het seizoen zit er in ieder geval op en we kunnen wel stellen dat dat voor het vijftiende te vroeg is. De laatste drie wedstrijden waren we weer ouderwets op stoom, zoals we dat ook waren in onze eerste vier wedstrijden in de competitie. In de wedstrijden ertussen was er echter een hoop kommer en kwel. In noem een gestaakte wedstrijd tegen Boeimeer, pasjesgate, een schorsing van twee maanden voor scheids John, elke week een andere keeper, een gestaakte wedstrijd bij TSC, spelerspasjes die niet opnieuw werden aangemaakt, het uitblijven van beslissingen over de uitslagen van onze wedstrijden tegen Boeimeer en TSC, het krijgen van een punt in mindering en een forse boete, met pijn en moeite wekelijks 11 man op de been krijgen, rare beslissingen van scheidsrechters in uitwedstrijden, het onbegrijpelijk uit handen geven van zeker lijkende overwinningen, het verlies in de uitwedstrijd tegen TSC, terwijl met hun was afgesproken de wedstrijd in zijn geheel over te spelen, een complete off-day tegen "oude van dagen", de kampioen thuis wegspelen, maar de enige kans die ze krijgen via een corner benutten, het krijgen van een officieel aangestelde scheidsrechter in onze uitwedstrijd tegen Boeimeer, die onze zwaarste nederlaag opleverde, een superlange winterstop vanwege de vele regen en sneeuw, een verre trip naar Hendrik Ido Ambacht, die mij persoonlijk allesbehalve beviel en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Uit bovenstaande kan worden opgemaakt dat het een turbulente voetbaljaargang is geworden, waar wij ons allen meer van hadden voorgesteld. Het is toch erg zuur om te constateren dat een bepaald niet briljant team als Gesta 3 er met de kampioensschaal vandoor gaat. Het vijftiende heeft veel meer in zijn mars, dan het vaak heeft laten zien. Ik vergelijk het maar met een ruwe diamant, waar nog flink aan geslepen moet worden voordat deze schittert. John wil ik hierbij bedanken voor zijn scheidsrechterlijke optredens. Is het toeval dat wij juist in de twee wedstrijden dat hij geschorst was, en ons dus niet kon fluiten, niet éénmaal een doelpunt wisten te maken? 

Stephan gaat ons helaas verlaten en zal een eventueel kampioenschap van ons niet meer als speler meemaken. Persoonlijk vind ik dat erg jammer, maar "Stefke" heeft de hoop op zijn kampioenschap definitief opgegeven. Door het afscheid van Stephan zijn veteraan Ton en Richard nog onze enige spelers die geboren zijn in de zestiger jaren.

Hoe de selectie van het vijftiende er komend jaar precies uit komt te zien is nog niet geheel duidelijk, maar in de voetballerij weet je het sowieso nooit. Ik weet in ieder geval wel dat het vijftiende een zeer gezellig team is en Quinten gaf nog aan dat hij graag vanuit Drunen blijft komen aanrijden om lekker met ons te komen voetballen.

Helaas zit het seizoen er nu echt op, want voor de twee geïnviteerde toernooien kunnen we te weinig man optrommelen, een probleem waar we dit seizoen vaker mee hebben gekampt. Laten we volgend jaar een nieuwe, frisse start maken. Het teamuitje gaat waarschijnlijk weer "bootje varen" worden, iets wat ons de vorige keer zo goed beviel, dat dit wel eens het jaarlijkse bowlinguitje definitief zou kunnen verdringen. 

Het zit er nu echt op, ook mijn seizoensbijdrage als reporter. Ik hoop iedereen weer plezier te hebben verschaft met mijn verslagen en wie weet pak ik volgend seizoen de digitale pen wel weer op. 

Groeten van uw wedstrijdverslaggever die dit jaar als enige speler geen wedstrijd heeft gemist en zelfs al drie jaar onafgebroken van de partij is geweest (60 competitiewedstrijden, 8 bekerwedstrijden en 1 vriendschappelijke wedstrijd met 39 overwinningen, 11 gelijke spelen en 19 nederlagen).

Het gaat u goed en wie weet wat Oranje nog allemaal gaat klaarmaken op het WK...